Συχνά, ως παρατηρητές αξιολογούμε γονείς που γνωρίζουμε και σχετιζόμαστε στο ευρύτερο κοινωνικό μας περιβάλλον. Τι θέλουν τα παιδιά από τους γονείς τους;
Ο χαρακτηρισμός που τους αποδίδεται είναι ή καλοί γονείς ή κακοί.
Ωστόσο τα αξιολογικά κριτήρια κάθε βαθμολογητή είναι αρκετά ασαφή ή υποκειμενικά.
Κανένας δείχνει να θεωρεί ‘’καλούς γονείς’’ εκείνους που λειτουργούν με τον τρόπο που θα ήθελε ο ίδιος να λειτουργεί, ενώ τείνει να χαρακτηρίζει ‘’κακούς γονείς’’ εκείνους που δεν ευθυγραμμίζονται με τα δικά του πρότυπα.
Όμως, η αλήθεια είναι ότι για να καταλάβουμε τι πρέπει να έχει ένας γονιός για να είναι καλός, θα πρέπει πρώτα να ρωτήσουμε το παιδί τι θέλει από αυτόν.
Η απάντηση μπορεί να δοθεί εύκολα σχετικά και δεν είναι άλλη από ένα ‘’playstation 5’’.
Δηλαδή με ένα πεντακοσάευρο περίπου θα μπορούμε να κάνουμε όλα τα παιδάκια αυτού του κόσμου ευτυχισμένα.
Τώρα θα μας πείτε ότι πολλά παιδιά του αναπτυγμένου πολιτισμού έχουν από ένα playstation, ωστόσο συνεχίζουν να έχουν παράπονα από τους γονείς τους.
Στη συνέχεια είμαστε σίγουροι ότι θα επιχειρήσετε να μας αναπτύξετε θεωρίες περί αγάπης και τέτοιες αηδίες και θα προσπαθήσετε να μας πείσετε ότι αυτό που θέλουν τα παιδιά από τους γονείς τους είναι απλά αγάπη.
Αφού λοιπόν μας πιέζετε τόσο, ας μιλήσουμε για την αγάπη.
Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, η αγάπη στην οποία αναφερόμαστε δεν αφορά μια οποιανδήποτε αγάπη αλλά τη γονική.
Τα πράγματα εδώ περιπλέκονται, επειδή η γονεική αγάπη, σε αντίθεση με τις άλλες αγάπες, συνήθως ξεπηδά αυθόρμητα με το που παίρνεις το παιδί σου στην αγκαλιά σου.
Κατά συνέπεια, ακουμπά σε ένα βαθύ στρώμα συναισθημάτων και επιθυμιών.
Άραγε ρώτησε ποτέ κάποιος το παιδί του τι ακριβώς θέλει από αυτόν;
Τι περιμένει από τον ίδιο, σε τι βαθμό και με ποια συχνότητα;
Εγώ πάντως δεν έχω τολμήσει.
Φοβάμαι αυτό που θα ακούσω. Με τρομάζει το ισχυρό ενδεχόμενο της αδυναμίας μου να ανταποκριθώ.
Φοβάμαι τι θα ακούσω όταν ρωτήσω ‘’Τι θες από εμένα, παιδί μου;’’
Φοβάμαι την πιθανή απάντηση: ‘’Θέλω να δουλεύεις λιγότερο. Θέλω να είσαι περισσότερες ώρες εδώ μαζί μου και να παίζουμε’’.
Θα ντραπώ όταν προς ελάφρυνση της θέσης μου, δικαιολογηθώ λέγοντας του:
‘’Μα δουλεύω για να βγάζω λεφτά και να σου παίρνω παιχνίδια’’.
Και όταν εκείνο ετοιμόλογα ανταπαντήσει ‘’Μα εγώ εσένα θέλω, δεν θέλω παιχνίδια’’, εγώ τότε τι να πω;
Η συνθήκη που αναφέρουμε είναι συχνή σε παιδιά περίπου μέχρι τα πέντε χρόνια της ζωής τους.
Συνήθως σε αυτό το ηλικιακό φάσμα, τα παιδάκια έχουν μεγάλη ανάγκη της ενεργή συμμετοχή και ασχολία των γονιών τους,
τόσο στο παιχνίδι όσο και στη φροντίδα τους εν γένει.
Τόσο η ενεργή παρουσία τους γονέα στο παιχνίδι όσο και η περιέργεια που δείχνει για τα ενδιαφέροντα του παιδιού του απεικονίζουν έναν υγιή τρόπο αγάπης και επικοινωνίας.
Η κατανόηση, η ευαισθησία, η εμπερίεξη των φόβων του παιδιού, το άκουσμα των παραπόνων του,
η ενεργητική ακρόαση του γονέα και η έλλειψη επικριτικής διάθεσης είναι τα συστατικά μιας ολοκληρωμένης αγάπης.
Ωστόσο, σε μεγαλύτερη ηλικία, το παιδί έχει ήδη εμποτιστεί σε έναν τρόπο ζωής όπου η παρουσία των γονιών έχει μικρότερη σημασία.
Απόσπασμα από το βιβλίο Έλα να το δούμε! Γιατί ενώ θέλω δεν μπορώ.
Της Βέρας Αθανασίου & Μάκη Μπαστας
Διαβάστε επίσης: Τα παιχνίδια δράσης και περιπέτειας μπορούν να μειώσουν τα θέματα ψυχικής υγείας στα παιδιά
